อยู่ดีๆ ผมก็มาเข้าร่วมโครงการซ้อมน้องเปียกะชาวบ้านเค้าด้วยซะงั้นครับ แต่เพื่อให้สมบูรณ์มากที่สุดตามเจตนารมณ์ของโปรเจคนี้ ผมจึงยังไม่นับเมื่อวานนี้ เพราะเป็นการซ้อมเพื่อไว้กันครูโหน่งตีในวันนี้เท่านั้นเองครับ ไม่ค่อยได้มีแผนการหรือความตั้งใจอื่นใดนอกจากทำให้ส่วนที่ครูโหน่งให้การบ้านมาคราวก่อนเล่นได้คล่องที่สุดเท่าที่จะพยายามได้ (แต่บางครั้งก็ไม่ค่อยพยายามซะเท่าไหร่ฮะ  เฮือก..)

เมื่อคืนนะครับไม่ใช่เมื่อวาน ตามจริงผมตั้งใจคร่าวๆ ไว้ว่าจะซ้อมให้เป็นเรื่องเป็นราวและจะซ้อมกันครูโหน่งตีควบกันไปในคราวเดียวกัน ก็เลยกลับบ้านเร็วหน่อย ถึงบ้านสี่ทุ่มพอดี  (นี่แหละเร็วแล้ว ) แต่ก็โอ้เอ้ไปเล่นเพลงเก่าอยู่เพลงนึง แบบว่าเล่นแล้วมันส์ ก็เล่นมันซ้ำๆ อยู่อย่างนั้น และยังเล่นผิดซ้ำๆ อยู่อย่างนั้น  เหมือนกับไม่ได้ออกจากความตั้งใจและประณีต สักแต่ว่าเล่นๆ มันไปไม่ต้องหยุดคิดอะไร เอา feel มั่วๆ ไปก่อน  ทีนี้ผ่านไปได้ชั่วโมงนึงละ ก็ให้รู้สึกง่วงเหงาหาวนอนซะแล้ว  เพราะคืนก่อนหน้านี้ก็นอนเอาตีสามตีสี่   ไม่ไหวซะแล้วเรา ใช้เวลาไม่คุ้มค่าเลยแฮะ เหลือพลังงานอีกไม่มากที่จะลืมตาอยู่ได้  เอาน่า !  ต้องซ้อมที่ครูโหน่งสอนอาทิตย์ก่อนซะหน่อยนึงไม่งั้นพรุ่งนี้ครูตีล่ะแย่เลย  

โห... ไม่น่าเชื่อว่าเล่นไม่ได้เลยซักนิดเดียว  เพลงนี้มันยากสำหรับผมจริงๆ (Tifa's Theme)  กำลังหัดกระเตาะกระแตะเล่นหน้าที่สาม ช่วงที่มีโน้ตยุ่บยั่บอยู่  เล่นไม่ได้เอาซะเลย  ง่วงก็ง่วง  กลัวครูตีก็กลัว   ก้อเลยซ้อมไปแบบไม่ค่อยได้คุณภาพอะไรเท่าไหร่ฮะ นิ้วก็ติดขัดสุดๆ  ก็เล่นไม่ได้แตะน้องเปียเลยนี่นาอาทิตย์นี้  หลังจากกลับมาจาก house concert บ้านคุณพุทราวันนั้นก็ซ้อมเพลงนี้จนดึก (กลับถึงบ้านตีสองเพราะฝนตกหนัก วิ่งผิดทาง และถนนน้ำท่วม   ที่จริงซ้อมจนเช้าตะหาก เข้านอนตีห้า) หกโมงก็ตื่นมาเตรียมตัวนู่นนี่ พอเจ็ดโมงครึ่งครูโหน่งก็มาสอน แปดโมงครึ่งครูโหน่งก็ไปสอนที่โรงเรียนต่อ  ผมก็ซ้อมต่ออีกยี่สิบนาที แล้วก็ดิ่งไปงานเว็บน้องก้อย  และจนกระทั่งเมื่อคืนนั่นแหละถึงได้แตะอีกที    ในที่สุดก็ไม่อาจเอาชนะสังขารได้แม้ใจจะสู้ (มาสู้เอาคืนวันเสาร์ทู้กทีสิน่า) เพียงไร  ก็ต้องไปเข้านอนจนได้ ตื่นมาหกโมงก็จัดการนู่นนี่แล้วก็ลงมาซ้อมต่อจากเมื่อคืน

เออแฮะ มันก็ต่อกันติดบ้างเหมือนกันแฮะ นึกว่าจะแย่ซะแล้ววันนี้  โชคดีของผมจริงๆ วันนี้รอดไม่โดนครูตีแล้ว  แล้วก็รอดไปวันๆ อีกวันนึง  พอจะเนียนไปวัดไปวาได้ขณะชั่วโมงเรียนแบบน่าเกลียดเล็กน้อยแต่พอให้อภัยได้  วันนี้ก็เรียนได้คืบหน้าเล็กน้อยเพราะว่าซ้อมเพียง "เล็กน้อย" (เป็นประจำ )  วันนี้ครูโหน่งเอาโน้ตเพลง (ของนักเรียนเด็กๆ) จากหนัง "พี่ชาย...เค้าอ่ะ..." มาด้วย และก็เล่นให้ฟัง  (เพลง reason) และเพลงเกาหลีอื่นๆ อีกหลายเพลง เล่นแบบมันส์ๆ สไตล์ครูโหน่ง  อันมีสาเหตุมาจากการที่ผมชอบนำเพลงเพราะๆ จากซีรี่ย์และหนังหลายๆ เรื่องมาให้ครูโหน่งสอน  ครูเค้าเชื่อมั่นว่าผมรู้จักเพลงพวกนี้ดีแน่ๆ (ปีนี้ครูโหน่งเริ่มต้นติดตามซีรี่ย์เกาหลีแล้ว ในขณะที่ผมเลิกดูไปตั้งแต่ Winter Sonata แล้ว)  แต่ผมก็มีโน้ตเพลงเหล่านี้นะครับแต่โหลดมาหลายปีแล้ว ไม่ได้เอามาให้ครูสอนเพราะมันไม่ค่อยชัดและเป็นเวอร์ชั่นที่ไม่ใช่ต้นฉบับ คงจะเรียบเรียงให้ง่ายๆ น่ะ  พอเล่นแล้วไม่ค่อยเพราะได้ดั่งใจ (โทษโน้ตไปนู่น)  และผมก็เลยขอยืมครูเค้ามาคัดลอกซะสองเพลง (ที่มีโน้ตอยู่แล้วแต่ไม่เคยสนใจ) กะเอาไว้หัดเองและมาให้ครูโหน่งช่วยเคาะให้เข้าที่ครับ (นี่เป็นอีกแผนนึงที่ทำไม่เคยสำเร็จ หรือไม่เคยตั้งใจที่จะทำ) 

สำหรับการเรียนวันนี้ก็ต้องพึ่งพาเจ้าสิ่งประดิษฐ์ "กดดันจังหวะชีวิต" ดิจิตอล เป็นอย่างมาก  เพราะเวลาซ้อมไม่เคยใช้มันเลย  เนียนไม่ออก   ครูโหน่งเอาเมโทรนอมส่วนตัวมาจับจังหวะชีวิตให้ แบบช้าๆ แต่มั่นคง  ทำให้พอจะกระท่อนกระแท่นทีละมือเล่นผ่านไปได้  ผมตีความตามโน้ตแล้วเล่นไม่ได้เอาเลย (ก็อ่านโน้ตไม่ได้เลยน่ะแหละ) ในขณะที่ครูโหน่งใช้วิธีนี้ในการสอนผมมาตลอด เพราะเพลงพวกนี้ครูโหน่งไม่เคยได้ยินมาก่อนแต่ต้องพยายามสอนให้ผมเล่นเป็นให้ได้ โดยเช็คเอาจากหูของผมเอง ว่าเล่นเป็นเพลงยัง ครูโหน่งเธอใช้ feeling ล้วนๆ ในการตรวจสอบการเล่นของนักเรียนโข่งคนนี้  ทีนี้ผมก็มักจะทึกทักเอาเองว่าจังหวะมันถูก มันถูกอ่ะ  แต่ครูโหน่งก็ตำหนิทุกทีว่าผมเล่นผิด   เหะ เหะ ก็ feel มันได้นินา (หมายถึงผมเล่นตามเพลงไม่ได้น่ะแหละ สามารถเพียงแค่นี้)  มีเจ้าสิ่งประดิษฐ์ "กดดันจังหวะชีวิต" ดิจิตอล มาตั้งหลายปี แต่ใช้ประมาณปีละครั้ง    ต่อจากนี้ต้องพยายามใช้ซะแล้วครับ มันก็จำเป็นอ่ะแหละ  แต่ผมชอบมั่วค่อดๆ 

ดีล่ะ ชั่วโมงเรียนวันนี้ผมพอจะมองเห็นเป้าหมายในการซ้อมที่แสนจะเลือนลางขึ้นมาบ้างแล้วครับ  จะได้เข้าร่วมโปรเจคกับเพื่อนๆ อย่างเต็มภาคภูมิซะที อิ อิ   วันนี้เป็นครั้งแรกที่ผมเอาเพลง Tifa's Theme เวอร์ชั่นน้องเปียมาให้ครูโหน่งได้ฟัง  เพราะเพิ่งจะมีโน้ตบุ๊คกับชาวบ้านเค้าน่ะครับ  ช่วงก่อนพยายามแล้วแต่ imeem ดันล๊อคโค้ดไว้ ให้ฟังแค่สามสิบวิ   ก็เลยนำส่วนที่มีปัญหาในเพลงมาให้ครูโหน่งฟังเป็นตัวอย่างไม่ได้  ครั้งนี่ที่ทำได้ก็ต้องขอบคุณพี่ชายใจดีท่านนึงที่เลี้ยงน้องก้อยเหมือนกัน ได้อัพยาแก้ไอ (imeem) ไว้ในมัลติพลายที่พี่เค้าไว้โพสรูปถ่ายสวยๆ ฝีมือระดับเทพ โดยยังไม่ทันจะได้ร้องขอ  ขอบคุณพี่ชายใจดีมากๆ ครับ   ครูโหน่งฟังแค่สองรอบในจุดนั้นก็แก้ปัญหาให้ผมได้ทันทีว่าควรจะต้องทำยังไงกับเพลงครับ  แต่สิ่งสำคัญสำหรับผมคือ "พี่ต้องซ้อมเยอะๆ นะคะ ทุกอย่างขึ้นอยู่กับตัวพี่เอง"  ครูโหน่งบอก     เหะ เหะ จริงด้วยครับ  รู้ปัญหาและเข้าใจวิธีแก้ปัญหาในเพลงแล้ว  แต่ถ้าไม่ตั้งใจแก้ก็ไม่มีประโยชน์ครับ

และที่ละไม่ได้ต้องขอบคุณมากๆ เช่นกัน คือเพื่อนๆ ที่ชวนผมเข้าร่วมเมกกะโปรเจคครั้งที่หนึ่งนี้ด้วยนะครับ  ไม่งั้นยังคงไม่มีแววแม้แต่จะมองเห็นเป้าหมายอันลางเลือนได้บ้างเอาซะเลยนะครับ  ซ้อมมันไปวันๆ รอดไปวันๆ ทำตัวเนียนอยู่อย่างนั้นแหละ     ก็เล่นแต่เพลงป๊อบแบบเปรี้ยวๆ นี่ครับคิดง่ายๆ เล่นง่ายๆ ซะจนเคยตัว (ไม่คิดอะไรเลยด้วยซ้ำ  )  อย่างเช่นเพลงนี้ผมก็ไม่ค่อยได้อ่านโน้ตหรอกนะครับ มองเป็นคอร์ดซะมากกว่า (เล่นแบบโน้ตสองมือนะครับ) ทำให้รอดมาได้จนวันนี้อย่างไม่น่าเชื่อตัวเองว่าอ่านคอร์ดเป็นกะเค้าด้วยสิเนี่ยเรา  ถ้าค่อยๆ อ่านโน้ตสงสัยป่านนี้ยังไม่พ้นหน้าหนึ่งครับ  

ขอเป็นกำลังใจให้เพื่อนๆ ที่เข้าร่วมโปรเจคนี้สู้ๆ นะครับ  พวกเราจะพยายามสู้ไปด้วยกันนะครับ  แม้ว่าผมจะใช้ความพยายามน้อยกว่าก็ตาม เหะ เหะ 

Comment

Comment:

Tweet

ขอบคุณครับคุณแบงค์ ^-^


เริ่มต้นแบบเอาฤกษ์เอาชัยไปแล้วนะครับคุณกี้ อิ อิ ^o^

#3 By BoUyKy on 2009-05-21 21:13

เริ่มยาง ๆ .... เริ่มได้แล้วน้า

#2 By แพนด้า500 on 2009-05-18 20:10

พี่บ๊วยสู้ๆ confused smile

#1 By ตองพี on 2009-05-18 11:28