วันอังคารที่ 19 พฤษภาคมที่ผ่านมาครับ  ผมได้นัดเจอกับเพื่อนเพื่อไปมอบเจ้าสิ่งประดิษฐ์ "กดดันจังหวะชีวิต" ดิจิตอล ให้กับมือ  เพื่อนเค้าฝากซื้อมานานหลายเดือนแล้วแต่ผมเพิ่งมีโอกาสไปหาซื้อได้สำเร็จที่ เวิ้งนครเขษม เมื่อสองอาทิตย์ที่ผ่านมาครับ  ด้วยความที่เพื่อนเค้ามองว่าผมเป็นกูรู  (กรูรู้)   ในการบรรเลงน้องเปีย เพราะว่าเค้าเข้าใจผิดคิดว่าผมน่ะเซียน  ตอนนั้นพอเพื่อนรู้ว่าที่บ้านผมมีน้องเปียด้วยกันถึงสองตัว ก็ถึงกับทึ่งและอึ้งในความโลภทีเดียว  และได้ถามว่าจะเล่นกันยังไงล่ะเนี่ยเปียโนตั้งสองตัว  และหลังจากนั้นไม่นานเพื่อนเค้าก็ขอซื้อต่อ "คุณเอ็ม" น้องเปียตัวแรกสีน้ำตาลแดงที่ทรงคุณค่า  ด้วยความที่ว่าอยากมีไว้ใช้ฝึกซ้อมเปียโนด้วยตัวเอง หลังจากเคยเรียนแล้วทิ้งไปเมื่อหลายปีก่อน  เค้าบอกว่าผมเป็นตัวอย่างที่ดีในการเรียนเปียโนและซ้อมเปียโน เพราะว่ายังเรียนอยู่ยังเล่นอยู่และยังซ้อมอยู่ ด้วยหลักฐานที่ฟ้องออกอย่างนั้น คือมีเปียโนทำไมตั้งสองตัว ซ้อมขนาดที่ต้องใช้น้องเปียสองตัวพร้อมๆ กันเลยรึ?  ความตั้งใจแรกที่ผมได้ซื้อ "น้องคาวาโช่" น้องเปียสีดำสนิทปิ๊ดปี๋มาใหม่นั้นมิใช่ว่าต้องการทอดทิ้ง "คุณเอ็ม" ไปแต่อย่างใดนะครับ ผมกะจะเก็บเธอไว้ทั้งสองคน  มีอาจารย์จูนเปียโนท่านนึงเคยพยายามตื๊อขอซื้อ "คุณเอ็ม" เพื่อไปโมใหม่สองสามครั้ง  แต่ผมก็เฉยๆ เพราะอยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคนพร้อมๆ กัน  ในขณะที่ถามเพื่อขอซื้อ "คุณเอ็ม" เพื่อนผมคนนี้ดูมีประกายความหวังในน้ำเสียงและแววตาที่จะเรียนรู้ในการเล่นเปียโนเป็นอันมาก  ผมจึงตอบตกลงให้น้องเปียย้ายบ้านใหม่  เพราะผมก็ยังต้องไปเยี่ยมที่บ้านเพื่อนอีกอยู่บ่อยด้วยภารกิจหลักคือดูแลน้องก้อยในบ่อใหม่ของบ้านเพื่อน  ยังคงจะได้เจอกับ "คุณเอ็ม" อีกต่อไป ไม่ได้ลาจากกันไป  และนี่เองทุกครั้งที่ผมได้ไปบ้านเพื่อน ก็จะแอบๆ ไปเล่นกับ "คุณเอ็ม" ทุกครั้งอย่างตื่นเต้น  เพราะที่ทุกวันนี้เล่นเปียโนได้เป็นก็เพราะเริ่มต้นฝึกซ้อมกับ "คุณเอ็ม" มาแต่แรก  เพื่อนที่เฝ้าสังเกตก็มักจะถามเรื่องจังหวะ ว่าผมมีวิธีจัดการกับจังหวะอย่างไร เล่นเพลงอย่างไรให้ตรงจังหวะ  ผมบอกว่าใช้จำเอาว่าเพลงนี้ที่เล่นอยู่จังหวะประมาณไหนแล้วก็เล่นๆ ไป  แต่เพื่อนผมถามปัญหาว่าถ้าไม่เคยฟังเพลงที่เราเล่นมาก่อนล่ะ  เราจะเล่นอย่างไร?  ผมก็เลยบอกว่าต้องใช้เจ้าสิ่งประดิษฐ์ "กดดันจังหวะชีวิต" ดิจิตอล ในการซ้อม  เพราะสะดวกในการพกพาไปเรียนด้วยกันที่โรงเรียนได้ง่ายๆ  นำกลับมาไว้ที่บ้านก็ไม่เกะกะ  เสียงดังฟังชัด  และปรับความเร็วความช้าของจังหวะได้ละเอียดเยี่ยมยอดที่สุด  ฯลฯ  เพื่อนเค้าก็เลยอยากได้อยากมีแบบที่ผมมี (แต่ไม่ค่อยยอมใช้ ถ้าไม่จำเป็น ) บ้าง   หน้าที่การไปตามล่าหาซื้อจึงตกเป็นภารกิจของผม  แต่ก็ลืมบ้าง ไม่ได้ใส่ใจบ้าง จนล่วงเลยมาหลายเดือน  ในที่สุดเจอกับ final notice เข้า ก็เลยไปหาซื้อให้เพื่อนเค้าในวันรุ่งขึ้น จนได้เจ้าสิ่งประดิษฐ์ "กดดันจังหวะชีวิต" ดิจิตอล  มามอบให้เพื่อนไว้ใช้งานในวันนี้นี่เองครับ   mission completed ! 

แต่ยังเหลืออีก mission นึงที่ได้รับปากกับเพื่อนๆ กลุ่มแก๊งค์ชาวเรา เป็นภารกิจที่มีขึ้นเพื่อตัวผมเอง  เป็นประโยชน์โดยตรงต่อตัวผมเอง  และถูกสร้างขึ้นได้ก็เพียงแค่โดยตัวผมเองเท่านั้นครับ   (รับปากมานานแล้วแต่ก็ยังไม่ได้เริ่มซะที เหะ เหะ )  ภารกิจที่ได้เริ่มทำในวันนี้ (วันอังคารที่ผ่านมา) เป็นคืนแรกก็คือ ภารกิจสุดยอดการซ้อมน้องเปียในโครงการสามสิบวันอันตรายนั่นเอง  ได้ฤกษ์แล้ว   คืนนี้กว่าจะเริ่มอยู่นิ่งๆ  นั่งหน้าน้องเปียได้ก็ปาเข้าไปเกือบๆ ตีสอง    เฮ้อ คนเรา ช่างโอ้เอ้ซะเหลือหลาย  เอาล่ะมานั่งอยู่หน้า "น้องคาวาโช่" แล้วก็นั่งทำหน้ามึนกับความดำมืดแต่เงางามของน้องเค้าไป 

เริ่มกันเลยที่ Hanon บริหารนิ้วอยู่เบอร์เดียวที่จำได้ มือซ้ายเป็นการฝึกนิ้วก้อยกับนิ้วนางให้แยกห่างระหว่างกันสองคีย์ขาวคั่นอยู่  แล้วเว้นหนึ่งคีย์กลาง และเริ่มที่นิ้วชี้กับนิ้วโป้งให้แยกห่างระหว่างกันสองคีย์ขาวคั่นอยู่ ไล่นิ้วละเลงโดยเริ่มที่นิ้ว(1)ก้อย - นิ้ว(4)ชี้ - นิ้ว(2)นาง - นิ้ว(5)โป้ง  นี่คือแต่ละห้องเพลงไล่ไปสอง octave แล้วเดี๋ยวจะดีเอง พอถึงสุดท้ายให้ย้อนกลับ (จังหวะช่วงตอนย้อนกลับอธิบายยากมาก  ขอละไว้ในฐานที่ไม่เข้าใจ) โดยเริ่มที่นิ้ว(5)โป้ง - นิ้ว(2)นาง - นิ้ว(4)ชี้ - นิ้ว(1)ก้อย   โดยไล่ไปกลับพร้อมกันทั้งสองมือ (มือขวานิ้ว(1)โป้ง) พอซักพักไล่ไปกลับได้สองรอบแรก รอบที่สามก็มือทั้งสองก็เริ่มสามัคคีไปได้จังหวะพร้อมๆ กัน โอเค คล่องแล้ว  ทีนี้ก็มาถึงเวลาเร่งความเร็วหรือเร่งจังหวะกันหน่อย  ทีนี้เจ้าสิ่งประดิษฐ์ "กดดันจังหวะชีวิต" ดิจิตอล ก็เข้ามามีบทบาทกับ Hanon เบอร์นี้ของผม (เบอร์นี้ฝึกการแยกอิสระของนิ้วนางและนิ้วก้อยให้กับผมครับ มันชอบหนีตามกัน )  ครูโหน่งบอกผมว่าก่อนจะซ้อมตามปกติ หรือก่อนจะเล่นเปียโนที่ผมไม่คุ้น ถ้าทำได้ให้ไล่ Hanon ไปซักสองสามเบอร์ โดยทำติดต่อกันซักสิบห้านาทีถึงครึ่งชั่วโมงซะก่อน  เพื่อให้เกิดความคุ้นเคยเป็นการอุ่นเครื่อง หรือการ warm up นิ้วก่อนลงสนามครับ  แต่เจ้ากรรมที่ผมมักจะไม่อดทน และไม่มีเวลาเพียงพอจะเล่น Hanon ได้หลายเบอร์และได้ระยะเวลายาวนานขนาดนั้น ปกติสามสี่รอบแล้วก็โอเค (บางทีใช้แก้ปัญหาปลอบใจตัวเอง "เวลาที่นิ้วตื่นเต้น" ได้ด้วยครับ )  ก็เล่นมันแต่เบอร์นี้มาตลอดแหละ เบอร์อะไรก็จำไม่ได้และ  ทีนี้พอเร่งความเร็วจาก 50 ไปที่ Tempo = 60  นิ้วก็ยังคล่องตัวดีแต่เสียงขาดไม่ต่อติดกันและกระตุก  อืม... ผมโลภไปหน่อยเพิ่มทีนึงตั้ง 10 จึงลดมาเหลือแค่ 52  รู้สึกว่าไม่แตกต่างจาก 50 เลย เล่นค่อนข้างฉลุย  ได้ใจเพิ่มอีกสองเป็น 54 ยังโออยู่  ได้อีกสองรอบไปกลับ ก็มาเพิ่มไปที่ 56 โอว เล่นได้เนียนแล้วในรอบเดียว  ทีนี้ 60 ไปเลย รู้สึกแทบไม่แตกต่าง  ผมปรับเครื่องกดดันจังหวะชีวิต ให้เพิ่ม Tempo ทีละ 5 ทุกครั้งที่ต้องการเพิ่มความเร็วครับ  โดยครูโหน่งเคยบอกว่าเบอร์นี้ต้องได้อย่างน้อย 120 ขึ้นไป แล้วเดี๋ยวจะดีเอง!   ในอดีตนะครับผมเล่นเบอร์นี้ได้เร็วสุดทำสถิติไว้ที่ 95 โดยเรียบเนียนต่อเนื่องและค่อนข้างเร็ว  คืนนี้ผมมัวงมอยู่กับเบอร์นี้จนได้ความเร็วถึง 96 แล้วก็จบกัน  เมื่อมามองดูนาฬิกา นี่มันปาเข้าไปตีสามกว่าแล้วเหรอเนี่ย?   ผมยังไม่ได้ซ้อมเพลงที่กำลังเรียนอยู่เลยซักนิดนึง  ความง่วงเริ่มเข้ามาคุกคาม หนังตาหนักอึ้ง น้ำตาเอ่อ (ไม่ได้มีน้ำตาเพราะเสียใจอะไรนะครับ มันง่วง)  ทำตาโตๆ แป๊บนึง  นวดๆ ที่คอหน่อยๆ  เผื่อจะได้ซ้อมต่อไอ้อีกนิดก็ยังดี

แต่พอนึกดูก็นับว่าไม่เสียเวลามากนักครับ  เพราะเบอร์นี้ปกติไม่ค่อยได้เร่งความเร็วถึงขนาดนี้ อย่างมากก็ 80 อ่ะแหละ  เพราะไม่มีเจ้าเครื่องกดดันจังหวะชีวิตเปิดเสียงดังคอยเตือนอยู่แบบตอนนี้  หยิบมันขึ้นมามองๆ ดู อืม... สามปีแล้วที่มีไว้เป็นของตัวเอง  ตอนที่ยังเรียนที่โรงเรียนดนตรีก็ติดตัวไปด้วยทุกครั้ง (ที่โรงเรียนมีแต่แบบอนาล๊อค เจ๊งๆ ด้วย มีสิบกว่าห้องเปียโน แต่ใช้ได้แค่สองอัน ครูต้องแย่งกันใช้ )   แต่กลับมาบ้านถ้าไม่ได้เล่น Hanon แทบจะไม่เคยเปิดเลยครับ  ซึ่งครูโหน่งบอกว่าเบอร์นี้ถ้าได้ 90 สำหรับผมแล้วถือว่าโอเค (ในหนังสือระบุไว้ที่ 120 ครับ ผมว่ามันโหดไปหน่อยนา )  ทีนี้เอาล่ะลองซ้อมเพลงที่เล่นคล่องๆ แล้วอย่างตะวันยังมีให้เห็นที่เคยซ้อมเยอะเพื่อไปเล่นในงานทีเค (ซ้อมเพราะจำเป็นทู้กที)  โอว.. ไม่น่าเชื่อนิ้วคล่องบรรเลงได้อย่างกับเล่นเองกับมือ  (ก็เล่นเองกับมืออยู่น่ะแหละ) รอบเดียวพอเลย  เปลี่ยนเพลงๆ  ไปนัวมั่วๆ กับ i don't want to miss a thing. คือมือซ้ายมั่วคอร์ดและจังหวะ  แต่มือขวาเล่นตามโน้ตแถวบน  (คอร์ดและโน้ตเวอร์ชั่นอย่างง่าย) ก็ควบคุมได้ดี แม้จะไม่ได้เล่นเพลงนี้เป็นเดือนแล้ว  แต่ก็พอถูไถไปรอดได้เพียงแค่รอบแรก  โอว...  ผมไม่เคยซ้อม Hanon นานงี้มาก่อนเลยครับ  ไม่คิดว่าจะได้ผลขนาดนี้เลย  การวอร์มนิ้วก่อนอย่างที่ครูโหน่งว่า  เพิ่งพบจริงๆ ว่าเป็นแบบนี้ครับ  เหมือนกับนิ้วมันไม่พันกัน โดยเฉพาะนิ้วนางกับนิ้วก้อยที่พากันล่มเสมอๆ (แรงกดก็น้อยอยู่แล้ว) ได้ใจ ทีนี้มาเล่นโน้ตสองมือในเพลง once in a blue moon. สองหน้าแรกซะเลย  อืม.. ค่อนข้างจะใช้แรงจากนิ้วได้เต็มที่จริงๆ กับเพลงนี้  เพราะปกติเพลงช้าเล่นเนิ่บๆ เบาๆ แบบนี้มัวแต่ออกแรงกดจากนิ้วมันมักจะหนืดครับ และจะพาลขี้เกียจประณีตกับนิ้วด้วยการใช้แรงจากแขนและไหล่ใส่ลงไปแทน (เพราะไม่กลัวว่าจะเล่นไม่ทันหรือเปลี่ยนนิ้วไม่ทัน เพลงนี้ค่อนข้างไปทางเพลงช้า)  ถ้าไม่ใช้แรงกดคีย์จากนิ้วจริงๆ  เวลาไขว้หรือสลับนิ้วกระทันหันที่เร็วหน่อย ผมจะไม่ค่อยทันครับ  ทั้งๆ ที่ค่อนข้างคล่องกับเพลงแล้ว แต่เพราะใช้แรงจากแขนและไหล่นิ้วจะลอยๆ หวิวๆ ไม่มีแรงและมันจะพลาดควบคุมไม่ได้ครับ  นี่ขนาดเพลงนี้ยังไม่คล่องเรายังเนียนได้เลย เพราะใช้นิ้วจริงๆ น่ะเอง เยี่ยมไปเลยครับ  "เมโทรนอม" สำคัญกับการซ้อมเพลง Hanon จริงๆ ถ้าตั้งใจใช้งานมันครับ  ไม่ได้แตะมันมานานและ 

ก็เลยทำใจกล้าหยิบ Tifa's theme หน้าสามที่เพิ่งเรียนไปแต่ไม่ได้แตะอีกเลยขึ้นมาดู  พอมองคอร์ด(โน้ต) ไปรอบแรก ดันนึกไม่ทันว่าโน้ตอะไร ก็เลยทำนิ้วค้างไว้อยู่ที่คอร์ดแรกซะงั้น ไปต่อไม่ได้  เอาใหม่ทีละมือดีกว่า เริ่มที่มือขวาก่อนได้สองคอร์ด พอคอร์ดที่สามในห้องแรกก็ตาย    คิดไม่ทันก็เล่นไม่ได้อ่ะดิ  ผมมันโง่อ่านโน้ตอยู่แล้วอ่ะ  ขนาดเขียนคอร์ดกำกับไว้นะ ยังนึกไม่ทันเวลาเล่นเลย และแล้วก็เข้าใจว่าทำไมคิดไม่ทัน  มันจะหลับแล้วอ่ะ  ตาก็หรี่ๆ แล้ว หรี่ๆ อีก  ถ้าทำได้นะ ผมว่าซ้อมตอนเช้าดีกว่าเยอะเลยครับ  แต่ไม่เคยทำได้เลยเพราะไม่ได้ทำ  ว๊า.. แย่จัง  ไว้มาซ้อมใหม่ครับ  เว้นวันพุธวันนึงครับ อยู่ต่างจังหวัด

ปล. ที่มีเวลามากซะจนสามารถพิมพ์มาได้ยาวขนาด เพราะว่าไม่ได้อยู่กรุงเทพฯ นะครับ  ผมมาค้างต่างจังหวัดและอยู่ในร้านเน็ตครับ    คงจะยาวครั้งนี้ครั้งเดียวเองครับ ทนอ่านๆ หน่อยครับ คนมันฟิต (ฟิตพิมพ์ไม่ได้ฟิตซ้อม เหะ เหะ)

Comment

Comment:

Tweet

^
^
จะพิมพ์ ช้าน ทำไมเป็น ข้า หว่า sad smile sad smile

#7 By ตองพี on 2009-05-26 11:38

#2

เนียนแบบแก กะเนียนแบบช้านคงต่างกันม้าง (ข้ามัน มาตรฐานต่ำ 55) เอาเป็นว่าเล่นได้ไม่สะดุดอ่ะ sad smile

#6 By ตองพี on 2009-05-26 11:38

หวัดดีครับทุกคน สบายดีบ่? question

เวลาซ้อมไม่เห็นจะอดทนซ้อมได้ยาวเหมือนเขียนบทนี้เลยครับ เหะ เหะ sad smile

คุณแบงค์ครับ เจ้า 120 เนี่ยคือสำหรับเบอร์นี้เท่านั้นครับ ส่วนผมได้แค่ 95 ก็สติแตกแล้วครับ ตอนฝึกแรกๆ สองเดือนได้แค่ 50 เองฮะ

#5 By BoUyKy on 2009-05-25 00:43

พี่บ๊วยเขียนยาวได้ใจมากๆคะ
หวัดดีนะค๊ามาทักทาย อิอิ

#4 By maomew on 2009-05-22 00:16

อ้อ ... ลืมม พี่บ๊วยเขียนยาวมาก 555+
แวะมาเขียนให้ครบสามสิบวันนะพี่

#3 By แพนด้า500 on 2009-05-21 15:28

แบงค์ได้ร้อยแปดจริงป่ะว้า เว่อร์ป่ะเนี่ย ... ไม่ค่อยอยากจะเชื่อ
question question question question question

เราแค่ร้อยก็ตีกันแย่แล้วเหอะ cry

#2 By แพนด้า500 on 2009-05-21 15:27

120 เลยหรือครับพี่ เร็วมาก ผมเล่นเบอร์ 1 ได้แค่ 108 เอง เร็วกว่านี้เละแล้ว sad smile

#1 By ตองพี on 2009-05-21 09:07