nongPiA cheer Up !

หลังจากชั่วโมงเรียนน้องเปียตอนเช้ากับครูโหน่งแล้ว ก็กะไว้ว่าเดี๋ยวจะได้ซ้อมสิ่งที่เรียนมาในวันนี้(31 พ.ค.)ซะหน่อย (ส่วนสิ่งที่อยู่ก่อนหน้าวันนี้อย่าได้ไปเอ่ยถึงเลยครับ ว่างเปล่า!  )  เตรียมลำโพง เตรียมไมค์ไว้พร้อม เผื่อจะได้ซ้อมร้องและเล่นเพลงอื่นๆ นอกจากเพลงที่เรียนด้วย  เทสต์ไมค์ลอยตัวใหม่เรียบร้อยหลังจากได้มาหกวันแล้วเพิ่งจะได้ลองใช้  ก็เอาไมค์ครอบหัวและเดินไปเข้าครัวหาของกิน เดินไปไกลๆ ลำโพง ระหว่างนั้นก็ร้องเพลงฮัมเพลงไปด้วย  อืม... เข้าท่าดีแฮะ อยู่ตั้งไกลคลื่นยังส่งถึงได้ดีขนาดนี้อีก จ่ายแพงกว่าแต่ว่าคุ้มกว่าเป็นไหนๆ สัญญาณรบกวนไม่มีเลย  "ร้องเพลงมันส์แน่งานนี้" 

อันที่จริงการร้องเพลงให้สนุกได้เสียงเปล่งออกมาดั่งใจนั้นก็ต้องอาศัยการฝึกซ้อมเหมือนๆ กันกับการเล่นน้องเปียแหละครับ  ปีก่อนผมมีอาการเสียงหาย และได้ไปรักษาคอมา ทำให้ต้องงดใช้เสียง และงดการออกเสียงที่เส้นเสียงไปบีบกันให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ เพื่อให้อาการที่คอหายโดยเร็วที่สุดครับ  ซึ่งตอนนี้ก็หายดีได้เก้าในสิบแล้ว เลยต้องมาหมั่นฝึกลูกคอและฝึกการหายใจกันใหม่เพราะเสียงไม่ค่อยมีแรง  แต่ก่อนหลักๆ เลยก็จะใช้กีตาร์เล่นตีคอร์ดตามหนังสือเพลงและร้องกันไป  พอหลายปีมานี้ไม่ได้จับกีตาร์เลยก็ต้องฝึกเสียงและฝึกร้องเพลงตามวิทยุหรือแผ่นเพลงที่เปิดเท่านั้น  ไม่สามารถฝึกร้องเพลงตามใจตัวเองได้อีก 

พอมาเรียนเปียโนป๊อบได้ฝึกการใช้คอร์ดมา ก็จะช่วยให้ฝึกร้องเพลงจากหนังสือเพลงได้อีกครั้ง ถึงแม้จะทำได้แค่บล๊อคคอร์ดแบบแข็งๆ ทั้งสองมือเหมือนๆ กันก็ตาม  ก็คล้ายๆ กับแต่ก่อนที่ตีคอร์ดกีตาร์อย่างเดียวแข็งๆ แล้วก็ร้องตามไป   เป็นการฝึกฝนการใช้เสียงมากกว่าการฝึกซ้อมเล่นดนตรีซะอีกครับ  แต่การเล่นคอร์ดบนคีย์เปียโนนั้นต่อมาได้ใช้วิธีแตกคอร์ดขึ้นมาบ้างทำให้อารมณ์ในการร้องเพลงอิสระมากขึ้นกว่าการตีคอร์ดธรรมดาทั้งเปียโนและกีตาร์เสียอีก  คือจะให้ห้องเพลงที่ร้องนั้นจบเร็วขึ้นหรือยืดให้ยาวขึ้นก็ทำได้ให้อยู่ในการแตกคอร์ดนั้นคอร์ดเดียว  ขณะทดสอบไมค์ก็เปิดเพลงที่มีเนื้อกับคอร์ดออกมาดู

* ส่วนเพิ่มเติมที่ขาดหายไป เพราะวันก่อนเน็ตเน่าโดยไม่ทันรู้ตัวครับ 

ทดลองเล่นไปได้เกือบยี่สิบเพลง วิธีการบล๊อคคอร์ดแบบ root เริ่มน้อยลง  หันมาใช้การ inversion คอร์ด ให้เป็น first, second, third มากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว  (เห็นครูโหน่งบอกว่ามี forth ด้วย แต่งงอ่ะครับ  )  โดยทุกคอร์ดที่พยายามมั่วนั้นมีเกณฑ์คือต้องใกล้กัน ขยับนิ้วไปจากตำแหน่งของคอร์ดก่อนหน้าให้น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และเท่าที่จะนึกทันได้ แหะ แหะ

หลังจากเสียงแหบเป็นที่น่าพอใจ (สะใจ) แล้ว ก็ถึงเวลาเอาเพลงที่เรียนขึ้นมาซ้อมเสียที   เฮ้อ! มันช่างฟังเป็นเพลงยากยิ่งกว่าการเล่นและร้องตะกี้มากๆ เลยครับ  เล่นเองฟังเองแล้วมันไม่เป็น Tifa's theme ซะกะทีนึงครับ ยิ่งท่อนปราบเซียนหน้าสาม ประมาณสิบห้องเพลงนิดๆ ท่อนนั้นด้วย (เรียนถึงตรงนี้แหละครับ) พอเล่นรวมสองมือปุ๊บ  จังหวะที่เล่นจะช้าลงทันทีห้าเท่าโดยอัตโนมัติอย่างไม่รู้ตัว(ว่าทำอะไรอยู่)  กลายเป็นเพลงเศร้าในทักษะการเล่นของตัวเองซะงั้น !   เอาน่ะ แยกมือเล่น ซ้อมทีละมือก่อนดีกว่า  ตอนครูโหน่งสอนในชั่วโมงเรียนยังพอจะทำได้อยู่หรอก เพราะครูเค้าคอยช่วยบอกคอร์ดให้น่ะครับ ให้สัญญาณจังหวะตกจังหวะยกแต่ละมือให้ด้วย  พอครูไม่อยู่ไม่มีคนคอยชี้แนะ คอยจี้จุดให้ ก็ไปไม่เป็นเลยครับ   เหมือนเล่นแบบเบลอๆ ไร้พัฒนาการ (เอ๋อ) เลยซ้อมมือขวาหลายๆ รอบหน่อย  แต่ไม่ได้ซ้อมรวมสองมืออีกเลย  ในที่สุดก็หยิบเพลงเก่าๆ ที่เคยเรียนขึ้นมาเล่นเป็นการปลอบใจตัวเองว่า  เพลงที่เล่นได้คล่องพอสมควรก็ยังมีนะเฟ้ย (สองสามเพลง) เป็นการสร้างกำลังใจให้ตนเองนิดหน่อยครับ แหะ แหะ