เมื่อวานนี้มีธุระต้องผ่านๆ แถวๆ บ้านนิดนึงครับ  แต่ด้วยความคล่องแคล่วออกแนวมั่วๆ หน่อย ก็เลยเสร็จสิ้นภารกิจอย่างรวดเร็วกว่าเวลาที่กำหนดไว้ฮะ  ขากลับก็ต้องผ่านๆ หน้าบ้าน ก็เลยเลี้ยวรถเข้ามาที่บ้านอย่างไม่ได้ตั้งใจแต่เจตนา รู้สึกตัวอีกทีผมก็มานั่งอยู่หน้าน้องเปียในห้องที่เย็นฉ่ำเสียแล้ว  อะไรกันนี่อยู่ดีๆ มือทั้งสอง นิ้วทั้งสิบก็ออกอาการ Hanon เบอร์เดิมโดยไม่รู้ตัว (ที่จริงเบอร์นี้ใช้แค่แปดนิ้วเอง นิ้วกลางไม่ได้ใช้ครับ) นิ้วเดินไปตามคีย์เริ่มจากช้าๆ แล้วก็ค่อยๆ เร็วขึ้น เร็วขึ้น  ที่จริงมันเป็นอัตโนมัติและปกติมากๆ เวลาอยู่หน้าคีย์ทั้งแปดสิบแปดนั้น แทบจะทุกครั้งไป ไม่ว่าจะอยู่ไหน จะใกล้จะไกลจนสุดขอบฟ้า  (ไปนู่น!.... )  ถ้าคิดไม่ออกบอกไม่ถูกผมก็จะขอ Hanon เบอร์นี้อยู่ร่ำไป  ไม่ได้วางแผนการซ้อมสำหรับวันนี้มาก่อนจริงๆ  เนื่องจากเวลาค่อนข้างจำกัด เดี๋ยวจะต้องรีบกลับออฟฟิศแล้ว อยากได้อะไรที่มันคืบหน้าบ้างเล็กน้อยก็ยังดี

     ทีนี้ก็เลยขอ Hanon อีกเบอร์นึงที่คล้ายๆ กัน และยังทำไม่ค่อยได้เสียหน่อย  คือนิ้วหนึ่งกับสอง จะอยู่ถัดกันที่คีย์ขาวติดกัน และนิ้วสี่กับนิ้วห้าก็จะอยู่ถัดกันที่คีย์ขาวติดกัน  เว้นกลางระหว่างนิ้วสองกับนิ้วสี่ไว้สามคีย์ขาวครับและไล่ขึ้นไปเรื่อยๆ สาม octave และก็ไล่ลงกลับมา ซึ่งตอนขากลับใช้วิชามั่วเอา เพราะจำไม่ได้ว่าอยู่เบอร์อะไร   เจ้าHanon เบอร์นี้ใช้เวลากับเค้ามานานมากจนขยาดเลยครับ  นิ้วที่ไม่ได้กดคีย์มันจะค่อนข้างเกร็งเสมอๆ ทำให้เสียจังหวะและกดผิดคีย์เป็นประจำ เพราะฝึกถ่างนิ้วมาซะนาน พอนิ้วชิดติดกันขนาด ก็ดันเล่นไม่ได้ (เมื่อก่อนจะกลัวแยกนิ้วถ่างนิ้วเล่นเพลงไม่ได้) ตอนนี้เลยรู้จุดอ่อนโดยเฉพาะนิ้วนางและนิ้วก้อย ที่เล่นนิ้วนึงอีกนิ้วนึงจะโด่เด่ซะงั้น ทำไมมันเพิ่งมาเป็นเนาะ จึงไม่มีทางใช้เครื่องกดดันจังหวะชีวิตได้แน่นอน speed ที่เล่นก็จะช้าจนถึงช้าสุดๆ เพราะเร่งปุ๊บก็ผิดปั๊บ กะคร่าวๆ ประมาณ 30 มั๊งครับ (metronome ต่ำสุดอยู่ที่ 40) เล่นไปสี่รอบ ก็บรรลุว่า อย่าเล่นดีกว่าวันนี้ เสียเวลาชิบเป๋ง! 

     ทีนี้เลยหยิบเพลง From the beginning till now จากเรื่อง Winter Sonata มาเล่นระลึกถึงคังจุงซางเป็นการแก้เขินและปลอบใจตัวเองว่า เราเล่นเปียโนเป็น   อืม... ค่อยดีขึ้นหน่อยแฮะ  แต่เพลงที่เรียนปัจจุบันทำให้การอ่านคอร์ดบนโน้ตแล้วเล่นก้าวหน้ามาอีกนิดนึง  พอมาเล่นเพลงนี้แบบเดิมๆ ที่เคยเรียนเมื่อสามปีก่อนก็ให้รู้สึกเบื่อการเดินคอร์ดมือซ้ายแบบอาแป๊ะจะโอ้เสียจริงๆ  จากเดิมเล่นอย่างง่ายๆ มือซ้ายแตกคอร์ดโดยเล่นไล่ไปจากตัวที่หนึ่ง ตัวที่สาม ตัวที่ห้า และตัวที่แปด(ถ้ามีพวกเซเว่นด้วยก็จะเล่นตัวเซเว่นแทนครับ ซึ่งตัวที่เซเว่นคือตัวที่เจ็ดติดแฟลต b)  ก็เปลี่ยนมาเป็นเล่นตัวที่แปดแล้วมาเล่นตัวที่ห้าสลับกัน ก็งงดีไม่น้อย  แต่ก็ไม่ค่อยพลาด ยังตามน้ำได้ตลอดรอดฝั่งดี  มือขวาก็เล่นตามโน้ตแบบเดิม แต่มีงงเล็กน้อยถึงปานกลาง บางท่อนก็งงมากเลยแต่ก็ยังฟังเป็นเพลงพอได้อยู่  การเปลี่ยนวิธีเล่นมือซ้ายที่เป็นเบสนั้น ทำให้อารมณ์เพลงเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ได้ feel ใหม่และถ้าทำได้เข้ากับจังหวะและทำนองเพลงล่ะก็ มันก็เพราะไปอีกแบบนึงครับ  และถ้าลองเล่นโดยช่วงอินโทรเล่นแบบนึง ช่วงฮุคเล่นแบบนึง ช่วงโซโล่เล่นแบบนึงเนี่ย เพลงก็จะไม่น่าเบื่ออีกต่อไป  เพราะโคตะระงงเลยครับว่าช่วงนี้ของเพลง รอบที่แล้วเมื่อครู่ตรูเล่นแบบไหนไปฟระ? ก็เล่นไปทั้งหมดหกรอบ สามรอบสุดท้ายมือซ้ายเล่นไม่เหมือนกันเลย  แต่มือขวางงเหมือนกันทุกรอบเลย  แหะ แหะ

     เปลี่ยนมาคุ้ยๆ โน้ตกองโตแล้วก็นึกถึงฉากขี่จักรยานซ้อนท้ายของคู่พระนาง เจี่ยหลุน และ เสี่ยวอวี้ ในเพลง Ride with Me จากภาพยนตร์เรียกน้ำตาของข้าพเจ้า Secret  แล้วก็ใจหาย เพราะไม่ได้แตะต้องมานานเลย  พอเล่นได้แล้วก็ทิ้งๆ ขว้างๆ ถึงขนาดเตรียมไปเป็นเพลงบรรเลงใน house concert ครั้งที่สี่ แต่ก็ถอดใจไม่ได้เล่น (เล่นแต่ "เละเป็นโจ๊ก" เพลงเดียว ) เพลงนี้ไม่ยาวและไม่ยากมือซ้ายมือขวาเล่นตามตัวโน้ตทุกประการ แต่มือซ้ายจดจำคอร์ดสถานเดียวทุกห้องเพลง ก็ยังดีที่เล่นรอบแรกผิดไปแค่ช่วงท้ายๆ ที่โน้ตแปลกหน่อย แล้วก็ค่อยๆ ดีขึ้นในรอบที่สองและสาม เอาล่ะทีนี้เสี่ยวอวี้ก็สามารถซ้อนท้ายเจี่ยหลุนได้อย่างสบายใจโดยไม่ร่วงหล่นจากจักรยานแล้ว

     เป็นที่น่าเสียดาย พอหยิบท่อนปราบเซียน(เทพเจ้าแห่งความขี้เกียจ) ของ Tifa's theme ขึ้นมาแล้วเวลาเหลือน้อยเต็มที จึงได้แค่เพียงเล่นแยกมือขวา และซ้ายเท่านั้น  ไม่กล้าเล่นรวมมือเพราะมันช้าถึงช้าที่สุด กลัวเสียเวลาจริงๆ โดยเล่นแค่เพียงมือละสามรอบ ก็เป็นอันผละจากน้องคาวาโช่ และรีบบึ่งกลับออฟฟิศอย่างแนบเนียนครับ เหะ เหะ 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

เอาน่ะ โปรเจคเพื่ออนาคตในโลกดนตรีครับพี่ confused smile

#1 By KimKhung on 2009-06-13 18:10